با حافظ
در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم
آن زمان کارزوی دیدن جانم باشد
در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم
هاتفی از گوشه میخانه دوش گفت ببخشند گنه می بنوش
گرچه وصالش نه به کوشش دهند هر قدر ای دل که توانی بکوش
لطف خدا بیش تر از جرم ماست نکته سر بسته چه گویی خموش
حسن مهرویان مجلس گر چه دل می برد ودین
بحث ما در لطف طبع وخوبی اخلاق بود
بردر شاهم گدایی نکته ای درکار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود