بنده ی پیر خراباتم که لطفش دائم است

ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست!

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

 مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
                     آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل
حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
                      از شافعی نپرسند امثال این مسایل

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند

                           چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

                                   شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

                                     کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض

پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت.